Menu

Popmusik

Strona o muzyce popularnej

Wpisy otagowane : Manic-Street-Preachers

Manic Street Preachers - Futurology

augustc

manic_street_preachers__futurologyManic Street Preachers - Futurology (2014) Columbia

Dwunasty studyjny album Manic Street Preachers jest znakomitą propozycją dla fanów walijskiego tria. Słuchacze, którym muzyka Walijczyków nigdy specjalnie nie leżała nie mają na "Futurology" czego szukać. Najnowszy krążek Manic Street Preachers to płyta dosyć dynamiczna, brzmieniowo i melodyjnie nawiązująca do najbardziej rozpoznawalnych nagrań kapeli z czasów albumu "Everything Must Go" z 1996 roku. "Futurology" to dzieło przebojowe, aczkolwiek w piosenkach zespołu wyczuwa się refleksję i melancholię, typową dla nagrań grupy. Wspomniane odczucia znajdują odzwierciedlenie w tekstach formacji. Przykładowo singlowy numer "Walk Me to the Bridge" opowiada o ciężkich chwilach basisty grupy Nicky'ego Wire, który rozważał odejście z zespołu. Tytułowy most z piosenki Manic Street Preachers istnieje naprawdę. Budowla nazywa się Öresund Bridge i łączy Szwecję z Danią.

"Futurology" to dzieło, które nie zaskakuje słuchaczy, jednak parę utworów zasługuje na większą uwagę. Piosenki, do których nagrania Manic Street Preachers zaprosili gości zdecydowanie się wyróżniają. Tytułowe nagranie, w którym udzielił się klawiszowiec Super Furry Animals Cian Ciaran, tonie w morzu przyzwoitych kawałków stworzonych przez grupę, ale już rytmiczny, oparty na brzmieniu wiercących gitar, numer "Europa Geht Durch Mich", zaśpiewany do spółki przez wokalistę zespołu Jamesa Bradfielda i niemiecką aktorkę Ninę Hoss intryguje. Świetnym pomysłem okazało się zaproszenie do studia młodej harfistki Georgii Ruth, udzielającej się wokalnie w pompatycznym utworze "Divine Youth" oraz legendy walijskiej sceny, piosenkarza Greena Gartside'a, który zaśpiewał w balladzie "Between the Clock and the Bed". Wspomniany "Between the Clock and the Bed" to najlepszy kawałek na płycie, na równi z instrumentalnym utworem "Dreaming a City (Hugheskova)", kojarzącym się z dokonaniami twórców rocka progresywnego oraz muzyką filmową.

Podsumowując "Futurology" to dzieło znakomicie wyprodukowane i zaaranżowane, nagrane wraz z całą plejadą gwiazd sceny alternatywnej, jednak jego podstawową wadą jest to, iż jest satysfakcjonujące tylko dla słuchaczy, lubujących się w tego typu klimatach.

Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers

augustc

journalforplaguelovers

Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers (2009) Columbia

  1. "Peeled Apples" – 3:33
  2. "Jackie Collins Existential Question Time" – 2:24
  3. "Me and Stephen Hawking" – 2:46
  4. "This Joke Sport Severed" – 3:04
  5. "Journal for Plague Lovers" – 3:45
  6. "She Bathed Herself in a Bath of Bleach" – 2:18
  7. "Facing Page: Top Left" – 2:40
  8. "Marlon J.D." – 2:50
  9. "Doors Closing Slowly" – 2:52
  10. "All Is Vanity" – 3:35
  11. "Pretension/Repulsion" – 2:05
  12. "Virginia State Epileptic Colony" – 3:25
  13. "William's Last Words" – 4:15 / "Bag Lady" (hidden track) – 3:05

Dużo sobie obiecywałem po nowym krążku Manic Street Preachers. Pochodząca z Walii kapela to legenda muzyki rozrywkowej, mająca na koncie wiele niezapomnianych przebojów z "A Design for Life" i "If You Tolerate This Your Children Will Be Next"na czele. Nowy album zespołu "Journal for Plague Lovers" nie dość, że odwołuje się do najlepszych dokonań grupy z wczesnego okresu działalności Walijczyków, to otrzymał od krytyków rewelacyjne oceny - maksymalna nota od Q, świetne recenzje w Pitchfork Media, All Music Guide, NME i Mojo.

Manic Street Preachers po odniesieniu wielkiego sukcesu komercyjnego i artystycznego za sprawą brit-popowych płyt "Everything Must Go" z 1996 roku i "This Is My Truth Tell Me Yours"z 1998 roku próbowali powrócić do ostrzejszego grania za sprawą płyty "Know Your Enemy" z 2001 roku, jednak nawiązanie do klimatów z okresu działalności z Richey’em Edwards’em nie zostało przyjęte zbyt entuzjastycznie przez fanów i krytyków muzycznych.

Jednak Walijczycy postanowili po raz kolejny odwołać się do swoich starych dokonań i w dodatku bardziej dosadnie niż poprzednio. Do współpracy nad nową płytą członkowie grupy zaprosili legendarnego producenta Steve’a Albiniego, odpowiedzialnego za brzmienie takich krążków jak "Surfer Rosa" Pixies, uznawanego za jedno ze szczytowych osiągnięć alternatywnego rocka lat 80., czy grunge’owego "In Utero" Nirvany. Muzycy wzięli na warsztat niewykorzystane teksty, zaginionego w tajemniczych okolicznościach, gitarzysty i tekściarza zespołu Richey’a Edwardsa. Natomiast za okładkę "Journal for Plague Lovers" ponownie posłużyła praca kontrowersyjnej brytyjskiej artystki Jenny Saville. To wszystko spowodowało, że nowy album Manic Street Preachers jest niemalże we wszystkich recenzjach porównywany do jednej z najlepszych pozycji w bogatym dorobku zespołu - kultowej płyty "The Holy Bible" z 1994 roku. Niektórzy podekscytowani recenzenci nazywają dwa wspomniane dzieła Pismem Świętym Starego i Nowego Testamentu. Czy rzeczywiście jest się czym ekscytować?

Niewątpliwie najnowszy krążek walijskiej kapeli jest dziełem dobrym, prawdopodobnie najlepszym od czasu "This Is My Truth Tell Me Yours", jednak nie przeceniałbym"Journal for Plague Lovers". Nie jest to płyta na miarę wielkiego albumu "The Holy Bible", radziłbym potraktować ją raczej jako suplement do krążka z 1994 roku. Album rozpoczyna się rewelacyjnie, od wgniatającego w ziemię, surowego, ciężkiego "Peeled Apples". Jednak temu utworowi mimo wszystko bliżej do stadionowych hymnów spod znaku utworów z "Send Away the Tigers" z 2007 roku niż zadziornych, post-punkowych songów z "The Holy Bible". Wrażenie jakbym obcował z kontynuacją krążka Manic Street Preachers z 2007 roku potęguje się podczas odsłuchu dwóch kolejnych kawałków z nowej płyty: wybranego do promocji albumu spokojniejszego "Jackie Collins Existential Question Time" oraz skocznego "Me and Stephen Hawking".

Później mamy pierwszą balladę na płycie "This Joke Sport Severed", kojarzącą się z twórczością nieodżałowanego Elliotta Smitha. Mimo niewątpliwej urody kompozycja nie dorównuje chwytającym za serce kawałkom Amerykanina. Na krążku znajdziemy jeszcze trzy ballady: piękną, ascetyczna piosenkę "Facing Page: Top Left" kojarzącą się z kapitalnym kawałkiem "Small Black Flowers That Grow in the Sky" z "Everything Must Go", majestatyczny, powolny numer "Doors Closing Slowly" oraz przepysznie zaaranżowany, zamykający album utwór "William's Last Words". Ten ostatni utwór został zaśpiewany przez basistę zespołu Nicky’ego Wire’a, przez co brzmi on bardzo nietypowo jak na utwór Manic Street Preachers. Innymi wyróżniającymi się fragmentami płyty są: najbardziej kojarzące się z wczesnymi dokonaniami grupy "She Bathed Herself in a Bath of Bleach", przywodzący na myśl również twórczość Nirvany oraz dynamiczny "Marlon J.D." w którym z powodzeniem wykorzystano automat perkusyjny.

Podsumowując jest to bardzo udany rockowy krążek. Jego minusem jest na pewno brak zapadających w pamięć przebojów, od których roiły się płyty Manic Street Preachers z drugiej połowy lat 90. Mimo wielkiego entuzjazmu recenzentów płyta nie ma szans na to by zostać uznaną za jedną z najważniejszych płyt roku. Konkurencja jest zdecydowanie lepsza. Nawet miażdżone przez najwybredniejszych krytyków nowe dzieło U2 mimo nierównego poziomu bardziej zapada w pamięć od nowego krążka Walijczyków z powodu kilku super melodyjnych numerów takich jak: "Magnificent" czy "Get On Your Boots".

© Popmusik
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci